کاغذ را برداشتم تا شاید بتوانم بار دیگر با نخ فکرم کلمات را به هم بدوزم و اینبار معنی مادر را برروی کاغذ ببافم.

اما هرچی سعی کردم موفق نشدم.

ناگهان به یاد دکتر شریعتی افتادم او برای تعریف فاطمه (س) در کتاب فاطمه فاطمه است  از بوسوئه خطیب نامور فرانسوی تقلید کرده بود، با خود فکر کردم چه اشکالی دارد که منم برای تعریف مادر از او تقلید کنم؟

بنابراین شروع کردم:

مادر را مهربانی تعریف کردم اما تعریفی ناقص بود.

مادر را ایثار تعریف کردم اما ناقص بود.

مادر را صبور نام نهادم اما ناقص بود.

مادر را زیبایی معنی کردم باز هم ناقص بود.

مادر را محبت تعریف نمودم ناقص بود.

مادر را بخشنده معنی کردم اما ناقص بود.

و مادر را عشق تعریف کردم اما باز ...

.

.

.

اینها همه معنی مادر بودند ولی یک مادر فقط اینها نبود.

به ناچار سرتسلیم فرود آوردم و تقلیدم از دکتر شریعتی را با این جمله تکمیل نمودم:

معنی مادر فقط خود مادر بود.

***

          مادرم، عزیزم ، ای بهتر از جانم

                                                                    ستایشت  می کنم

روزت مبارک ای بهترین موجود هستی