|
|
|
زندگی در شهر آرزوها |
|
۱- در حال صحبت کردن با دوستش بود که حرفهایش حواسم را به طرف او جلب کرد در هر جمله ای که به زبان می آورد حداقل یک فحش پیدا می شد،آن هم چه فحش هایی!! حالا خوب بود خودش هم دختر بود...... ۲- سوار اتوبوس یا تاکسی که می شی فحش می شنوی،به دانشگاه ، مدرسه ، اداره و ورزشگاه می روی فحش می شنوی..... ۳- از زبان مهندس ، استاد، معلم ، رئیس اداره ، راننده ، نانوا ، خیاط ، بنا، دانشجو ،نویسنده همین وبلاگ، فرمانده ارتش ، پلیس ، دکتر ، دانش آموز ، بازاری و بچه دو ساله فحش می شنوی ، حتی از زبان رئیس جمهور مملکتت هم فحش می شنوی..... انگار فحش شده جز, اصلی زبان اکثریت مردم ایران ..... برای ترویج و افزایش بیشتر زبان فحش در بین مردم چند پیشنهاد و نکته به نظرم رسید که در زیر بیان می کنم: ۱- از این پس در کنار نام ایران به جای کلمه کاملا غریب و ناآشنا اسلامی،از کلمه فحشی استفاده نمایید و بگویید: جمهوری فحشی ایران ۲- جهت تقویت روحیه فحش گویی در جامعه، پیشنهاد برگزاری مسابقاتی رو می کنم مانند: جشنواره فحش فجر، برترین فحش سال ، قهرمان قهرمانان فحش دهی ، فحش بیشتر در 100 ثانیه و برگزاری نمایشگاه هایی با موضوعاتی همچون:تاریخ فحش ایران و بدترین فحش های دنیا. در ضمن چاپ جدول فحش را نیز به روزنامه ها و مجلات توصیه می کنم. ۳- از آنجا که فحش ندادن گناهی کبیره به حساب می آید،به زحمت کشان نیروی انتظامی توصیه می کنم که در راستای طرحهای امنیتی خود،طرحی نیز جهت مبارزه با فحش ندادن و مخالفان آن آغاز کنند و در آن کسانی را که به فحش دادن علاقه ای ندارند در مرتبه اول اندرز و در صورت انجام ندادن این کار برخوردهای شدیدتری با آنها نمایند. ۴- از آنجا که هرساله فحش های جدیدتری وارد بازار می شوند،بسیاری از عزیزان توانایی بیان تلفظ صحیح این فحش ها را ندارند.به همین دلیل پیشنهاد ایجاد آموزشگاهایی را جهت آموزش افراد می نمایم.شایان توجه است این کار ضمن کمک در ترویج ناسزا گویی در بین مردم سبب کمک به دولت در جهت کاهش نرخ بیکاری (چندی پیش یک رقمی شده و الان هدف نزدیک شدن به صفر است)نیز خواهد شد. ۵- لقب ایران در جهان کشور گل و بلبل است اما پیشنهاد می کنم اگر خواستید از ایران در جایی سخن بگویید اینگونه ایران را معرفی کنید: اینجا ایران است سرزمین گل و بلبل و فحش *** برف در حال باریدن است.با بارون چشمهام رو شستم و تغییراتش رو دیدم.اینبار می خوام با برف چشمهام رو بشورم شاید تغییراتی رو که می خوام بتونم در خود ایجاد کنم....
+
نوشته شده در چهارشنبه 19 دی1386ساعت 1:31 توسط امید.ش.ض
|
دلم گرفته *** می خواستم در این پستم یک پیام تبلیغاتی برای جوانان جوینده کار بزارم تا در راستای تلاش دولت برای کاهش نرخ آمار بیکاری بعد از یک رقمی کردن آن، بنده با این پیشنهاد کارم ، آن را به صفر برسونم. *** در زندگیم تا حالا آدمهای زیادی اومدند و بهم کمک کردند، می اومدن، کمک می کردن و می رفتن و من این وسط گاهی چنان بهشون امید می بستم که یادم می رفت اونها واسطه و فرستاده ای بیش نیستند و کمک کننده واقعی کس دیگه ایست. اما خدایا تو تنها کسی هستی که تا حالا تنهام نذاشتی بخاطر این گناهانم منو ببخش و ازت خواهش می کنم که هیچوقت باهام قهر نکن حتی در اوج گناهانم، که من جز تو کس دیگه ای رو ندارم. پ.ن با عرض معذرت از دوستان چون این پست رو بدون ویرایش در وبلاگم قرار دادم از نظر جمله بندی و کلمات دارای ایرادهایی هست که دوستان به لطف خودشون منو ببخشن.
+
نوشته شده در یکشنبه 6 آبان1386ساعت 0:3 توسط امید.ش.ض
|
خسته ام باید بروم ساکم را جمع می کنم و می روم به فاصله ها به خانه تنهاییم و محبت را، مهربانی را، عشق را در پشت فاصله ها پنهان می کنم انگار آنها نیز خسته اند و محتاج استراحت پ.ن یادمه بارها فاصله خستگی را از تن آنها ربوده این بار نیز شاید این لطف را در حقم بکند ....
+
نوشته شده در پنجشنبه 29 شهریور1386ساعت 17:55 توسط امید.ش.ض
|
تحقق بخشیدن به افسانه ی شخصی یگانه وظیفه آدمیان است. همه چیز تنها یک چیز است وهنگامی که آرزوی چیزی را داری سراسر کیهان همدست می شود تا بتوانی این آرزو را تحقق بخشی.* *پائلو کوئیلو در کتاب کیماگر سلام دوستان نمی دونم خبر دارین یا نه شب جمعه، شب آرزوهاست. دوست دارم هر آرزویی که دارین همین جا ، توی شهر آرزوها مطرح کنید خدا رو چی دیدین شاید برآورده شد. در ضمن یه پیشنهاد هم دارم امیدوارم که همه اجرا کنید: بیاین شب آرزوها همه مون برای برآورده شدن آرزوهامون ۱۰۰ تا صلوات بفرستیم، مطمئن باشید دربرآورده شدن آرزوهامون بی تاثیر نیست. پس منتظر آرزوهای زیباتون هستم فعلا.
+
نوشته شده در چهارشنبه 27 تیر1386ساعت 19:24 توسط امید.ش.ض
|
چند ثانیه لبخند چند ثانیه گریه و یک ماه گذشت...... یک لحظه شادی یک لحظه غم یک لحظه لذت و یک سال گذشت...... تکرار،تکرار،تکرار،تکرار...... و یک عمر گذشت. تا به کی اینگونه خواهم رفت؟؟؟؟ باید برخیزم و تکرار را نابود کنم تا شاید این عمر به همین سادگی ها نگذرد. باید برخیزم و خود را نجات دهم باید برخیزم.
+
نوشته شده در پنجشنبه 20 اردیبهشت1386ساعت 20:15 توسط امید.ش.ض
|
همین سه ماه پیش بود که داشت به ما درس می داد.چقدر سریع گذشت شاید باورتون نشه به سرعت یه زندگی. هنوزم سوالاتشو دارم سوالهایی که به دست خط خودش بود و شامل تست هایی از درس بود. ما همیشه برامون تعجب آور بود آخه از جاهایی سوال طرح می کرد که معمولا انتظارشو نداشتیم. می گفت توی کنکور ممکنه از هرجای کتاب سوال بیاد و واقعا هم همینطور بود،سوالاتش خیلی کمکمون کرد. دیروز اتفاقی عکسشو روی شیشه یه مغازه دیدم رفتم جلو، نوشته بود: بازگشت همه به سوی اوست. باور نکردم گفتم شاید دارم اشتباه می کنم اما واقعیت داشت خودش بود سید احمد قریشی. سنش به 50 سال نمی رسید. معلم درس دینی بود. شاید به جرات می تونم بگم از معدود معلم هایی بود که کتابی رو که درس می داد کاملا می شناخت، اونقدر که قادر بود از درسی که ما تنها موفق به طراحی یکی دو سوال می شدیم 20 سوال عالی طرح کنه. برای همین بود که اکثر سوالات درس دینی در کنکور برای ما آشنا بود. با بچه ها خیلی صمیمی بود هرگر یادم نمی ره اگر ما رو توی خیابون می دید سوار ماشینش می کرد و ما رو تا مقصد می برد. واقعا معلم دوست داشتنیی بود. چقدر زود از بین ما رفت،هنوز رفتنشو باور نمی کنم، قبول کردنش خیلی سخته، دوست دارم بشینم فقط به یادش بنویسم اونقدر که تمام کاغذهام تموم بشه اما ..... معلم عزیزم،آقای قریشی درسته که از بین ما رفتی اما خاطرت هنوز در یادمون هست و همیشه به خاطر اون دانشی که به ما آموختی از تو ممنونیم. یادش گرامی باد.
+
نوشته شده در پنجشنبه 9 شهریور1385ساعت 19:14 توسط امید.ش.ض
|
راستش موضوعی که این دفعه انتخاب کردم تصادفی بود از اول قصد نداشتم درباره این موضوع بنویسم دلیل اصلی این انتخاب هم فیلم شب جمعه شبکه سه (فرار بزرگ) بود. توی این چند وقته اطلاعاتی بدستم رسید که باعث شد به همه چیز هایی که در طول این چند ساله شنیده بودم و یا دیده بودم شک کنم و یه خورده سر در گم بشم . اینکه آدم دقیقا ندونه کی راست می گه و کی دروغ، خیلی سخته و اعصابشو خورد می کنه گاهی فکر می کنه همه چیزهایی که شنیده دروغه و گاهی هم فکر می کنه که راسته، اما وقتی اون فیلم رو دیدم باعث شد حداقل اینوبه یاد بیارم که شاید همه چیزهایی که توی این مدت در موردشون شنیده بودم از واقعیت به دور بودن اما یه چیزو مطمئنم و اونم اینه که کشته شدن هزاران جوون در طول هشت سال دفاع مقدس و یا اسیر شدنشون دروغ نبوده آدمهایی که برای حفظ وطنشون از جون خود گذشتن. مطمئنا کسی هم در هیچ جای جهان پیدا نمی شه که بگه اینا واقعیت نداشته. شاید باشن کسانی که بگن اهداف این جنگ اون چیزی نیست که خیلی از ما می پنداریم اما نمی تونن بگن اون کسانی که توی این جنگ لعنتی شهید شدن و یا به اسارت رفتن اهدافی جز حفظ وطن خودشون داشتن. نمی تونن بگن که اونا غیر از عشق به وطنشون منظور دیگه ای داشتن. من اینو مطمئنم، هیچ شکی هم بهش ندارم که تک تک اون آدمهایی که توی این جنگ به شهادت رسیدن آرزوشون سربلندی و موفقیت ایران بوده و وقتی یا علی گفتن و آماده برای جنگیدن به خودشون و خانواده و خداشون قول دادن که نذارن دشمن حتی یه نقطه کوچیک از خاک ایران رو بگیره حتی اگر جونشون رو در این راه از دست بدند. پس بد نیست که ما هم به همدیگه قول بدیم که هرگز نذاریم خون شهیدان و جانبازان و رنج هایی که اسرای ما بردن خیلی راحت پایمال بشه. بد نیست که به هم قول بدیم که هیچ وقت از تلاش برای سربلندی ایران دست برنداریم حالا هر جای دنیا که باشیم و هر مشکلی که پیش پامون باشه زیاد مهم نیست. و بد نیست که این همیشه توی ذهنمون باشه و به خودمون و خدامون قول بدیم که:
چو ایران مباشد، تن من مباد
+
نوشته شده در شنبه 28 مرداد1385ساعت 19:4 توسط امید.ش.ض
|
این مطلب رو به یاد زمان کودکیم به خصوص دوران ابتدایی می نویسم اون زمان که محبت و صمیمیت و یکرنگی حرف اول رو می زد اون زمان که واقعا زندگی می کردیم در حالی که از زندگی هیچی نمی دونستیم اون زمان که وقتی با دوستمون قهر می کردیم می گفتیم:قهر قهر تا روز قیامت ولی یک ساعت نمی گذشت که دوباره.....
خانم اجازه! من بیام پای تابلو. خانم اجازه! بریم آب بخوریم. خانم اجازه! مداد ما گم شد. خانم اجازه! ما نقاشیمون رو کشیدیم. خانم اجازه! علی حالش بده. خانم اجازه! می شه امروز مشق ننویسم؟ خانم اجازه! بخدا ما مقصر نبودیم. خانم اجازه! ما چند شدیم؟ خانم اجازه! با خودکار بنویسیم یا با مداد؟ خانم اجازه! ما بیایم انشامون رو بخونیم؟ خانم اجازه! رضا دفتر ما رو خط خطی کرد. خانم اجازه! چرا بزرگترها با خودکار می نویسند ولی ما نباید با خودکار بنویسیم؟ خانم اجازه! پس کی زنگ می خوره؟ خانم اجازه! می تونیم بریم از محسن پاک کن بگیریم؟ خانم اجازه! گریه مون گرفته دیگه نمی تونیم چیزی بنویسیم!!
+
نوشته شده در جمعه 30 تیر1385ساعت 18:6 توسط امید.ش.ض
|
چند شب پیش که داشت بارون می اومد رفتم لب پنجره تا قطرات زیبای بارون رو ببینم و با دستم لمسشون کنم . نمی دونم چی شد که به یاد گذشته ها افتادم. اون موقع ها از بارون بدم می اومد. وقتی می بارید از زیر سقفها می رفتم تا خیس نشم . اصلا ازش خوشم نمی اومد. تا اینکه یه روز که بیرون از خونه بودم ابرها شروع به باریدن کردند نه با خودم چتری داشتم و نه سقفی بود که از زیرش عبور کنم. به ناچار در زیر بارون به راهم ادامه دادم .اولش اعصابم حسابی خورد شد. ولی وقتی قطرات بارون کم کم بهم خورد یکباره احساس آرامش و سبکی کردم. دوست داشتم گریه کنم و داد بزنم. جالب اینجاست که برعکس تصورم بارون حتی منو خیس نکرد و وقتی که به خونه رسیدم خشک خشک بودم و فقط چشمهام خیس بودند چون بارون اونها رو شسته بود تا من حقیقت زندگی رو ببینم و معنی زندگی رو بفهمم و زندگی در واقع چیزی نبود جز خود بارون. یادش بخیر اون روز بارون منو عاشق خودش کرد والان هرموقع بارون می آد دیگه از دستش فرار نمی کنم. چترها را بايد بست.
+
نوشته شده در شنبه 17 تیر1385ساعت 19:27 توسط امید.ش.ض
|
رام کنندگان حیوانات سیرک برای مطیع کردن فیل ها از ترفند ساده ای استفاده می کنند . زمانی که حیوان هنوز بچه است یکی از پاهای او را به تنه ی درختی می بندند. حیوان جوان هر چه تلاش می کند نمی تواند خود را از بند خلاص کند. اندک اندک این عقیده که تنه ی درخت خیلی قوی تر از اوست در فکرش شکل می گیرد. وقتی حیوان بالغ و نیرومند شد. کافی است شخصی نخی را به دور پای فیل ببندد و سر دیگرش را به شاخه ای گره بزند فیل برای رها کردن خود تلاش نخواهد کرد. *********************************************************************** پای ما نیز همچون فیل ها اغلب با ریشه های ضعیف و شکننده ای بسته شده است. اما از آنجا که از بچگی قدرت تنه ی درخت را باور کرده ایم به خود جرات تلاش کردن نمی دهیم غافل از اینکه برای بدست آوردن آزادی یک عمل جسورانه کافی است. پائولو کوئیلو
+
نوشته شده در سه شنبه 23 خرداد1385ساعت 19:0 توسط امید.ش.ض
|
مدتي پيش در المپيک معلولان در شهر سياتل؛نـُه دونده در خط شروع براي مسابقه صـد متر ايستاده بودند؛تير شروع مسابقه شليک شد؛دونده ها سعي مي کردند بدوند و برنده شوند.ناگهان پاي يکي از آنها پيچ خورد و افتاد و شروع به گريه کرد. هشت دونده ديگر پس از شنيدن صداي گريه او دست از مسابقه کشيدند و باز گشتند.يک دختر عقب مانده
ذهني کنار او نشست او را در آغوش گرفت وبه او دلداري داد .سپس همهً دونده ها در کنار هم راه رفتند تا
به خط پايان رسيدند..تمامي جمعيت حاضر دراستاديوم ايستاده بودند و براي آنها دست مي زدند...تشويقي که
مدتي بسيار طولاني ادامه پيدا کرد.
کساني که نظاره گر اين صحنه بودند هنوز دربارهً آن حرف مي زنند.مـي دانيد چــرا؟
زيرا اين حادثه عميقاً در قلب آنها تاثير گذاشت.
ما همه مي دانيم چيزهاي مهم تري از برنده شدن يک نفر در دنيا وجود دارد.
کمک کردن به ديگران براي اين که آنها هم موفقيت را تجربه کنند*******حتي اگر به اين معني باشد
که قدم هاي خود راآهسته تر کنيم و در شيوهً زندگي خود تغييراتي ايجاد کنيم.
سارا سپهری
+
نوشته شده در چهارشنبه 17 خرداد1385ساعت 19:34 توسط امید.ش.ض
|
زندگی شاید حس غریبی باشد که یک مرغ مهاجر با خود به همراه دارد.
زندگی شاید سوت قطاری باشد که در خواب یک پل می پیچد. زندگی شاید دیدن یک باغچه از شیشه مسدود هواپیما باشد. زندگی شاید خیابان درازی باشد که هر روز زنی با زنبیلی از آن می گذرد. زندگی شاید محبت زیبای مادری به فرزندش باشد. زندگی شاید خیابان درازی باشد که هر روز زنی با زنبیلی از آن می گذرد. زندگی شاید دلی باشد که در یک لحظه به آسانی می شکند. زندگی شاید عبور رهگذری باشد که کلاه از سر بر می دارد و به رهگذری دیگر با لبخندی زیبا صبح بخیر می گوید. زندگی شاید حسی باشد که مجنون نسبت به لیلی در دلش دارد. زندگی شاید حسی باشد که مجنون نسبت به لیلی در دلش دارد. زندگی شاید مرغ عشقی باشد که به جرم عاشقی در زندان قفس اسیر می گردد. زندگی شاید تماشای غروبی باشد که با لذت تمام از ساحل به آن می نگریم. زندگی شاید شکفتن یک گل سرخ در یک بیابان باشد. زندگی هرچه هست مطمئنا زیباست. البته اگر چشمهایت را بشویی و به آن جور دیگری بنگری آنگاه خواهی فهمید که تا شقایق است زندگی باید کرد.
+
نوشته شده در شنبه 6 خرداد1385ساعت 19:29 توسط امید.ش.ض
|
دمدماي غروب کنار يه ده قشنگ , توي دشت سر سبز يه <بابائي> وايساده بود . مي خواست مناجات کنه ! روبه آسمون کرد و گفت : خدايا خودتو به من نشون بده ! يدفعه يه ستاره دنباله دار از اين ور آسمون به اونور آسمون پر کشيد ! طرف که تو باغ نبود دوباره گفت : خدايا با من حرف بزن ! يهو صداي چهچه يه بلبل سکوت دشتو شکست ولي .... بازم گفت : خدايا لااقل يه معجزه نشونم بده ! يدفعه صداي گريه يه بچه که همون وقت بدنيا اومده بود , دشتو گرفت . يارو بازم نگرفت ! گفتش لااقل دستتو بزار روي سرم ! خدا از اون ور آسمون دستشو آورد گذاشت رو سر اون مرد . مرد که حوصلش سر رفته بود با دستش پروانه سفيد خوشگلي که روسرش نشسته بود رو پر داد و رفت....
+
نوشته شده در دوشنبه 25 اردیبهشت1385ساعت 20:11 توسط امید.ش.ض
|
روزي دروغ به حقيقت گفت : مــــيل داري با هم
به دريـــا برويم
و شنـــا کنيم ، حقيقــت ساده لــوح پذيرفت و
گول خورد . آن دو با هم به کنار ساحل رفتند ،
وقتي به ساحل رسيدند حقيقت لباسهايش را در
آورد . دروغ حيلــــه گـــر لباسهاي او را پوشيد
و رفت . از آن روز هميشه حقيقت عــــريان و
زشت است ، اما
دروغ در لبــــــاس حقيقت با ظاهري آراسته
نمايان مي شود
+
نوشته شده در جمعه 8 اردیبهشت1385ساعت 19:50 توسط امید.ش.ض
|
مردي براي اصلاح به آرايشگاه رفت در بين كار گفتگوي جالبي بين آنها در مورد خدا صورت گرفت آرايشگر گفت:من باور نميكنم خدا وجود داشته با شد مشتري پرسيد چرا؟ آرايشگر گفت : كافيست به خيابان بروی و ببيني مگر ميشود با وجود خداي مهربان اينهمه مريضي و درد و رنج وجود داشته باشد؟ مشتري چيزي نگفت و از مغازه بيرون رفت به محض اينكه از آرايشگاه بيرون آمد مردي را در خيابان ديد با موهاي ژوليده و كثيف با سرعت به آرايشگاه برگشت و به ارايشگر گفت مي داني به نظر من آرايشگر ها وجود ندارند مرد با تعجب گفت :چرا اين حرف را ميزني؟ من اينجاهستم و همين الان موهاي تو را مرتب كردم مشتري با اعتراض گفت پس چرا كساني مثل آن مرد بيرون از آريشگاه وجود دارند "آرايشگر ها وجود دارند فقط مردم به ما مراجعه نميكنند مشتري گفت دقيقا همين است خدا وجود دارد فقط مردم به او مراجعه نميكنند! براي همين است كه اينهمه درد و رنج در دنيا وجود دارد
+
نوشته شده در پنجشنبه 24 فروردین1385ساعت 20:1 توسط امید.ش.ض
|
زندگی خالی است ان را پر کن
+
نوشته شده در شنبه 19 فروردین1385ساعت 18:5 توسط امید.ش.ض
|
سلام قولا من رب رحیم
سلام علی نوح فی العالمین
سلام علی ابراهیم
سلام علی موسی و هارون
سلام علی المرسلین
سلام هی حتی مطلع الفجر
السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین
+
نوشته شده در دوشنبه 29 اسفند1384ساعت 18:46 توسط امید.ش.ض
|
یا مقلب القلوب و الابصار
یا مدبر و اللیل و النهار یا محول الحول و الاحوال حول حالنا الی احسن الحال نوروز ۱۳۸۵ را به همه ی دوستان تبریک می گویم و امیدوارم که سال خوبی همراه خانواده داشته باشید. لطفا هنگام دعا کردن در سر سفره هفت سین مرا نیز از یاد نبرید.
+
نوشته شده در دوشنبه 29 اسفند1384ساعت 18:30 توسط امید.ش.ض
|
|
||||
تحقق بخشیدن به افسانه ی شخصی یگانه وظیفه آدمیان است. همه چیز تنها یک چیز است و هنگامی که آرزوی چیزی را داری سراسر کیهان همدست می شود تا بتوانی این آرزو را تحقق بخشی.
به شهر آرزوها خوش اومدین.